Index

Inleiding

China

Dag 0 en 1
Beijing en Keizerlijk zomerpaleis

Dag 2
Touristische trekpleisters

Dag 3
De Verboden Stad

Dag 4
Struinen door Beijing

Dag 5
Lamatempels en Pekingeend

Dag 6
Toch nog opera

Dag 7
Vertrek richting Mongolië

Mongolië

Dag 8
Aankomst in Ulaanbaatar

Dag 9
Sightseeing Ulaanbaatar

Dag 10
Uitstapje Terelj National Park

Dag 11
Nationaal historisch museum en Kahn Bräu

Dag 12
Verhuizen, Nationaal Natuur Museum en Irish pub

Dag 13
Vertrek richting Rusland

Rusland

Dag 14
Siberië en Wodka

Dag 15
Onderweg

Dag 16
Geen Kerst

Dag 17
Aankomst Moskou

Dag 18
De toerist uithangen

Dag 19
Een verlaten park

Dag 20
De terugreis

Siberië en Wodka

Dag 14, zaterdag 23 december

Na een redelijke nachtrust open ik de gordijnen een beetje en zie dat we langs  water rijden. Dat moet wel het Baikal meer zijn. We zijn blijkbaar al flink opgeschoten. Het Baikal meer is het grootste, diepste en koudste meer ter wereld weet mijn reisgids te vertellen. Als ik het rolluik nog een beetje open doe - tot onvrede van Kim, die nog slaapt - moeten mijn ogen even wennen aan het felle  licht, dat door het dikke pak sneeuw gereflecteerd wordt. Het landschap is in deze korte tijd ontzettend veranderd, er zijn veel meer bomen. Ik kijk nog wat uit het raam, want ik wil niets van dit moois missen natuurlijk.

Iets voor Irkoetsk maken we nog wat mooie foto’s als de trein een wirwar van bochten maakt. Hier zie je waar het spoor eigenlijk voor aangelegd is: goederentreinen. In de buurt van Irkoetsk schijnt het drukste stuk spoor ter wereld te zijn. Aangekomen in Irkoetsk kopen we wat instant voedsel en wat te drinken bij een van de typische kiosken. Ook hier stoppen we maar 15 tot 20 min per station, dus even het perron af gaan is geen aanrader. De kans dat je het spoor niet meer kunt oversteken omdat er net een andere trein staat, is te groot.

‘s Avonds gaan we een kijkje nemen in de restauratiewagen om te eten. We hebben nog niet veel roebels (we konden onze overgebleven tugriks wisselen bij de provodniki’s) en het eten is westers duur. Gelukkig kunnen we ook met dollars betalen, maar dan wordt er wel een eigenaardige wisselkoers op nagehouden. We zoeken een tafeltje en eten een goed gevuld bord met aardappelpuree, vlees en groenten, dat was lang geleden. Zodra we beginnen te eten komt de ober met drie glaasjes en een fles wodka aanzetten. We kijken wat verbaasd op, maar de ober wijst naar de twee Russische jongens die naast ons zitten. We vallen dus meteen in een Russisch gebruik en al snel raken we aan de praat met de twee jongens die Sasha en Alexander heten. Ze spreken gebrekkig Engels en niet veel later raken we in een moeizaam maar grappig gesprek. Sasha en Alexander werken bij het spoor. De ene als machinist en de andere als spoorwerker. Ze mogen gratis van de trein gebruik maken. Ze wonen in Krasnojarsk en zijn ook daar naar op weg. Wij maken ze duidelijk dat we studenten zijn en van Beijing naar Moskou reizen. Bij het woord Moskou gaan de duimen omlaag. De mensen en de stad zijn niet de moeite waard volgens hen. De mensen zijn onaardig en de stad grijs. Dat zullen we spoedig zelf ondervinden.

Ondertussen blijft  Alexander maar aandringen om nog een glaasje te drinken, elke keer als deze leeg zijn. Volgens Russische gebruiken is het onbeleefd om dit te weigeren dus drinken we met enig tegenstribbelen nog een paar glaasjes. Het gespreksonderwerp verander langzaam naar de relatie van Marc  en Kim (op z’n Russisch: Maik en Kiem). Ze zijn verbaasd dat ze nog niet getrouwd zijn en waarom niet. Maik legt uit dat ze daar geen geld voor hebben en dat we maar arme studenten zijn.

Met de wodka wordt het Engels van de twee niet beter. Moeizaam en constant in herhaling vallend, leggen ze ons uit dat we naar Krasnojarsk moeten in plaats van Moskou. We zeggen dat dit echt niet gaat lukken. Uiteindelijk worden er adressen en e-mail adressen uitgewisseld. De gastvrijheid is overweldigend: We zijn altijd welkom en we moeten het nieuwe jaar bij hen vieren. Weer leggen we uit dat dat helaas niet gaat en zo gaat het nog even door. Als we ooit nog een keer in Krasnojarsk komen dan zijn we welkom en zij zullen ons dan Russisch leren. We proberen nog wat woordjes te leren en komen tot de conclusie dat het reiswoordenboekje volgens hen een grote grap is.

Als de anderhalve fles wodka er door zijn, vindt Alexander het wel mooi geweest. Ze moeten er om 4:00 al weer uit omdat we dan in Krasnojarsk komen. Wij hebben inmiddels ook genoeg gehad en nemen afscheid van de twee.