Index

Inleiding

China

Dag 0 en 1
Beijing en Keizerlijk zomerpaleis

Dag 2
Touristische trekpleisters

Dag 3
De Verboden Stad

Dag 4
Struinen door Beijing

Dag 5
Lamatempels en Pekingeend

Dag 6
Toch nog opera

Dag 7
Vertrek richting Mongolië

Mongolië

Dag 8
Aankomst in Ulaanbaatar

Dag 9
Sightseeing Ulaanbaatar

Dag 10
Uitstapje Terelj National Park

Dag 11
Nationaal historisch museum en Kahn Bräu

Dag 12
Verhuizen, Nationaal Natuur Museum en Irish pub

Dag 13
Vertrek richting Rusland

Rusland

Dag 14
Siberië en Wodka

Dag 15
Onderweg

Dag 16
Geen Kerst

Dag 17
Aankomst Moskou

Dag 18
De toerist uithangen

Dag 19
Een verlaten park

Dag 20
De terugreis

Vertrek richting Mongolië

Dag 7 , zaterdag 16 december

Vandaag is alweer onze laatste dag in Beijing en staat de treinreis naar Ulaanbaatar te wachten. We staan al om half zes op, omdat we al om zeven uur op het station moeten zijn. Het is nu zo rustig op straat dat we even bang zijn dat er geen taxi’s rijden om deze tijd, onze angst was gelukkig onterecht. We arriveren mooi op tijd op het station, waar wij onze tassen onder een scanner door moeten halen, hierna kunnen we in een enorme wachtkamer gaan zitten die als een soort café is ingericht.

Na een tijdje gewacht te hebben, gaan de deuren open en kunnen we op het perron op zoek naar onze coupé. Een hoop Chinezen en Mongolen sjouwen met enorme dozen en staan druk in te laden. Wat onhandig wurmen we ons door het te smalle gangpad door ons treinstel naar onze coupé. Al snel blijkt dat we met z’n drieën één coupé hebben. De tassen kunnen met wat moeite onder de banken, en we testen als echte werktuigbouwkundigen alles even uit. Dan ploffen we op de banken neer.

Het duurt niet lang voordat we de enorme stad Beijing uit glijden en kennis maken met onze provodniki’s. Deze Mongoolse dames zorgen met z’n tweeën voor het treinstel en maken de boel schoon. Onze tickets worden ingenomen, die krijgen we aan het eind van de reis terug. De reis voert ons door het echte China: een enorme zooi. Overal in de bosjes hangt afval of slingeren andere voorwerpen rond. Dit is wel iets anders dan het schone centrum van de stad. Op het tweede station kopen we nog wat biertjes voor de avond. Het is hier al flink kouder, naarmate we verder in het noorden komen. In de coupé is het echter snoeiheet.

Tegen de avond zijn we bij de Mongoolse grens. Hier worden de wielstellen van de trein verwisseld, omdat in Mongolië het spoor smaller is. Eerst moet het paspoort worden gecontroleerd. Een paar mannetjes in imposante groene jassen en petten zetten een paar stempels en gaan weer verder. Niet veel later rollen we een loods binnen, met alle treinstellen losgekoppeld. Hier worden de koetsen opgetild en de wielstellen er onder weggerold. Nieuwe wielstellen, die wel op het Mongoolse spoor passen komen van de andere kant.

Arbeiders met typisch Russische mutsen zorgen dat alles goed gaat, en de treinstellen zakken langzaam maar zeker weer op de wielstellen. Een tijd later rollen we de loods uit en wacht de Mongoolse douane ons op: de tweede paspoortcontrole. Dit keer worden alle paspoorten in een koffertje gestopt en duurt het bijna een uur voordat we deze terug krijgen. Uiteindelijk hebben we 5 uur stilgestaan. Hoog tijd om onder de wol te kruipen.