Index

Inleiding

China

Dag 0 en 1
Beijing en Keizerlijk zomerpaleis

Dag 2
Touristische trekpleisters

Dag 3
De Verboden Stad

Dag 4
Struinen door Beijing

Dag 5
Lamatempels en Pekingeend

Dag 6
Toch nog opera

Dag 7
Vertrek richting Mongolië

Mongolië

Dag 8
Aankomst in Ulaanbaatar

Dag 9
Sightseeing Ulaanbaatar

Dag 10
Uitstapje Terelj National Park

Dag 11
Nationaal historisch museum en Kahn Bräu

Dag 12
Verhuizen, Nationaal Natuur Museum en Irish pub

Dag 13
Vertrek richting Rusland

Rusland

Dag 14
Siberië en Wodka

Dag 15
Onderweg

Dag 16
Geen Kerst

Dag 17
Aankomst Moskou

Dag 18
De toerist uithangen

Dag 19
Een verlaten park

Dag 20
De terugreis

Struinen door Beijing

Dag 4 , woensdag 13 december

Deze ochtend is gepland om uit te slapen. Maar natuurlijk worden we om zeven uur’s ochtends gebeld of we ook ontbijt willen. Het antwoord is nee en we slapen tot half twaalf verder.

Marc heeft niet zo lang geslapen, want hij is een beetje aan de dunne. Ik loop nog even met Marc naar het metrostation om de halte voor als we naar de muur gaan te checken. Marc is echter te ziek om ‘smiddags mee te gaan om een eindje te wandelen. Dus ga ik met Kim de steeg achter het hotel verkennen. Aan het eind staat een opvallend westerse kerk, de Wangfujing kathedraal. Na hier wat verwonderd bij gestaan te hebben, komen we langs een fotowinkeltje: één van de vele kleine winkeltjes met een overvloed aan foto spul. Ik heb nog een geheugenkaartje nodig, aangezien de Ipod van Kim de foto’s van mijn camera niet kan opslaan. De vraagprijs voor een 1GB SD kaartje was 530 RMB, maar na een mislukte onderhandeling schreeuwt ze ons na dat we die toch voor 180RMB mee mogen nemen. Of het een namaak is, is nog de vraag, het kaartje is niet van echt te onderscheiden.

We zijn het winkeltje nog niet uit, of we worden aangesproken door twee goed Engels sprekende Chinese studentes. Ze willen dat wij hun schilderijen expositie bekijken in een nabijgelegen gebouw. Na enig overleg en navraag besluiten we om mee te gaan. We worden naar een gebouw geleid waar vanalles gebeurt. De eerste paar kamers lijken op een soort tandartspraktijken, wat Kim nogal afschrikt. Waar zijn we nu weer terecht gekomen. We lopen nog een eindje verder de hal in, tot we bij een kamer komen die vol schilderingen hangt. Van kalligrafie tot levensechte schilderijen van tijgers, en allemaal best mooi. Dit is het atelier van Chinese studentes. Ze laten ons hun werk zien, waarna de aap uit de mouw komt. Ze willen hun werk verkopen aan buitenlanders, om zo de Chinese kunst meer op de wereldkaart te zetten. Dit alles in het kader van een staatsproject. We kopen niks, tot hun teleurstelling. Toch krijgen we onze namen in kalligrafie geschreven mee. Het wordt tijd om weer te gaan.

We zoeken een kop koffie om even bij te komen van deze onverwachte uitstap. We komen na een tijdje in een erg decadente winkelstraat, waar zelfs de koffie veel te duur is. We lopen een zijstraatje in en het ziet er wel gezellig uit, maar het blijkt een opeenstapeling van souvenirtroep te zijn. Een verkoopster grijpt Kim letterlijk bij de arm, duwt haar richting een kraampje en weet van geen loslaten. Na een paar afkeurende blikken en ’bu’ kunnen we toch doorlopen. Zonder koffie gedronken te hebben besluiten we terug te gaan naar Marc. Gewapend met een fles water en sinaasappelsap vinden we Marc tv-kijkend in de hotelkamer.

Dineren is voor Marc geen optie, dus gaan we op aanraden van Marc naar een restaurantje dichtbij, waar hij met de studiereis ook al gegeten heeft. Ook dit restaurantje oogt schoon en netjes. De Nederlanders kunnen nog een hoop leren van het geduld en bediening in China. Ik bestel perongeluk twee kommen soep voor ons beide, terwijl het hier gebruikelijk is om met meerdere personen een pan soep te bestellen. Hoewel natafelen hier geen gebruik is, drinken we hier nog een biertje na de maaltijd, om Marc nog wat rust te gunnen. Om niet toe te geven, eten we ondertussen de overblijfselen toch nog op. Op de terugweg naar het hotel kopen we nog een zak mandarijnen bij een straatverkoopster. We zoeken Marc weer op, die inmiddels een immodium pilletje had genomen en nu probeert om de Fruitkicks™ binnen te houden.