Index

Inleiding

China

Dag 0 en 1
Beijing en Keizerlijk zomerpaleis

Dag 2
Touristische trekpleisters

Dag 3
De Verboden Stad

Dag 4
Struinen door Beijing

Dag 5
Lamatempels en Pekingeend

Dag 6
Toch nog opera

Dag 7
Vertrek richting Mongolië

Mongolië

Dag 8
Aankomst in Ulaanbaatar

Dag 9
Sightseeing Ulaanbaatar

Dag 10
Uitstapje Terelj National Park

Dag 11
Nationaal historisch museum en Kahn Bräu

Dag 12
Verhuizen, Nationaal Natuur Museum en Irish pub

Dag 13
Vertrek richting Rusland

Rusland

Dag 14
Siberië en Wodka

Dag 15
Onderweg

Dag 16
Geen Kerst

Dag 17
Aankomst Moskou

Dag 18
De toerist uithangen

Dag 19
Een verlaten park

Dag 20
De terugreis

Lamatempels en Pekingeend

Dag 5 , donderdag 14 december

Het idee van vandaag was dat we naar de Chinese muur zouden gaan. Marc was nog niet helemaal beter om deze reis te maken. Daarom bleef Marc weer op de hotelkamer passen en hebben we trip naar de muur naar morgen verschoven. Kim en ik waren om negen uur al bij de lamatempel. Deze tempel met bijgebouwen was eerst de woning van een vooraanstaande Chinees geweest, genaamd Count Yin Zhen. Zhen werd in 1723 Keizer en verhuisde daarom naar de Verboden Stad. In 1744 komen de lama’s (niet die spuugbeesten, maar Tibetaanse monniken) en gebruiken het complex om te bidden, te studeren en te wonen. Op het eerste gezicht lijkt het op de standaard Chinese bouwstijl die we overal zien. Als we door de eerste poort lopen, zien we al een handje vol mensen bidden en wierrook branden. Binnen in de tempels staan alle soorten en maten Boeddha’s en andere goden.

Het interieur  is een stuk indrukwekkender dan de Chinese equivalenten. In de rest van de Tibetaanse tempels en gebouwtjes is ongeveer hetzelfde te zien. Er zijn twee dingen die er uit springen. Als eerste is er toevallig een gezang van de Tibetaanse monniken. In een zaal met een vijf meter hoge Boeddha. Erg indrukwekkend om al die monniken in hun rode gewaden een onverstaanbaar gebed te horen brengen. Daar komt bij dat Kim en ik bijna de enige toeristen zijn die dit mogen bijwonen. Je gaat je bijna schuldig voelen om de rituelen zo te bekijken.

In dezelfde tempel staat een kunstwerk dat helemaal uit gekleurd zand bestaat. Een kunstwerk dat weken de tijd kost om te maken. Het hoog(s)te punt moest echter nog bereikt worden. In de volgende ruimte staat namelijk een recordbrekende Boeddha van 18 meter hoog! Grote kunstwerken zie je wel eens vaker, maar dit slaat echt alles. Deze Boeddha is uit één stuk hout gesneden, tot in het kleinste detail. Na hier een tijdje met open ogen en stijve nek naar gekeken te hebben, verlaten we het complex.

In onze reisgidsen staat dat er aan de overkant van de straat het Imperial College is met de Confucius tempel. Helaas blijkt dit volledig in de steigers te staan. Maar na het zien van de entreeprijs voor studenten (3 yuan) nemen we toch een kijkje. Helaas was hier verder niks te zien behalve in de steigers staande gebouwen en poorten. Wel is het mooi om te zien hoe de schilderingen en constructies gerestaureerd worden.

Het is inmiddels tijd om Marc weer eens op te zoeken. Kim wil even een dutje doen, dus gaan we allemaal even op bed liggen. Tot onze verbazing hebben we allemaal een uur of drie geslapen We willen nog Beijing roast duck eten (Peking eend) en naar de opera. De Lonely Planet van Kim heeft een aantal aanbevelingen met betrekking tot beide. Marc is inmiddels redelijk opgeknapt en kan weer mee. 

Aangekomen bij het restaurant komt Marc de fotomuur van het restaurant wel erg bekend voor. Hij had hier al gegeten met de studiereis, kort ervoor. De fotomuur hangt vol met foto’s van belangrijke mensen die hier ooit hebben gegeten, zoals Arrafat, Mao en Fidel Castro. Het restaurant is enorm groot, maar zat desondanks helemaal vol. Voor ons is er gelukkig nog een plaatsje. Het is een hele happening in het restaurant. De hele eenden worden het hele restaurant door gereden en de kok snijdt met een vlijmscherp mes de eend in dunne plakjes, bij de mensen aan tafel.  De klant kan eventueel de restanten mee naar huis nemen, voor de hond of om zelf af te kluiven. De eetlust van Marc is nog niet helemaal op peil, dus een hele eend is te veel maar de kleinere portie die we bestellen smaakt verrukkelijk.

Na dit eetfestijn spoedden we ons naar het operagebouw. We hebben de kaart van de Lonely plannet bij de hand. Deze wijst ons naar een smal steegje á la Hutong. Aan het andere eind van dit steegje komen we weer bij een grote weg. Geen operagebouw. Na wat zoeken en enig overleg ziet een riksja-man ons hulpeloos kijken en grijpt zijn kans. Marc vertelt hem over onze bestemming en de man begint wild te wijzen en in het Chinees te brabbelen. Het kwam er op neer dat hij de weg naar de opera wel weet, maar we eindigen weer in een donker steegje. We vertouwen het niet helemaal. De man kijkt wat geirriteerd, maar nog steeds vriendelijk, als we omkeren om ergens anders de weg te vragen. In een nabijgelegen hotel vertelden ze ons dat het in een klein weggetje vlakbij is. Daarheen gelopen komen we onze riksja vriend weer tegen, die ons nogmaals vriendelijk lachend naar het operagebouw wijst. Het blijkt dat we al op de goede plek waren, maar het operagebouw is helemaal niet herkenbaar. In het steegje zit een grote deur in een grijze muur, met een paar versiersels. Niet echt wat ik van een opera gebouw verwacht had. De man weet ons met handgebaren en digitale horloges uit te leggen dat het pas over drie kwartier open gaat. Dat is helaas niet het geval, blijkt na een uur. Tot onze grote teleurstelling geen opera vandaag. Dan maar ‘thuis’ een biertje drinken.