Index

Inleiding

China

Dag 0 en 1
Beijing en Keizerlijk zomerpaleis

Dag 2
Touristische trekpleisters

Dag 3
De Verboden Stad

Dag 4
Struinen door Beijing

Dag 5
Lamatempels en Pekingeend

Dag 6
Toch nog opera

Dag 7
Vertrek richting Mongolië

Mongolië

Dag 8
Aankomst in Ulaanbaatar

Dag 9
Sightseeing Ulaanbaatar

Dag 10
Uitstapje Terelj National Park

Dag 11
Nationaal historisch museum en Kahn Bräu

Dag 12
Verhuizen, Nationaal Natuur Museum en Irish pub

Dag 13
Vertrek richting Rusland

Rusland

Dag 14
Siberië en Wodka

Dag 15
Onderweg

Dag 16
Geen Kerst

Dag 17
Aankomst Moskou

Dag 18
De toerist uithangen

Dag 19
Een verlaten park

Dag 20
De terugreis

Sightseeing Ulaanbaatar

Dag 9, maandag 18 december

Uitgeslapen stap ik uit het veel te zachte bed, met daarop voor mijn hoofd een rijstkussen. Gelukkig was ik vermoeid genoeg om hier prima te slapen. We ontbijten met gewoon brood met jam en kaas en wachten op de treintickets die de mensen van het guesthouse zouden brengen.

Vandaag staan de culturele trekpleisters van Ulaanbaatar op het programma. Eerst lopen we naar het Gandantegchinlen Khiid monastery. Dit is een complex met een paar tempels. De meeste tempels zijn herbouwd omdat ze onder het Sovjet regime allemaal verwoest zijn. In één van de slecht onderhouden tempels staat een nóg grotere Boeddha dan die we al gezien hebben: het beeld is wel 26 meter hoog. Een imposante verschijning, maar helaas een replica.

Verder is hier niet veel te zien, behalve de mensen die er hun gebeden doen. De gebedsrollen lijken nog steeds in gebruik te zijn. Gebedsrollen zijn verticale cilinders met een gebed er op geschreven. Doormiddel van een handvat kunnen de mongolen de rol draaien. Op deze manier hoeven ze het gebed niet op te zeggen en uit het hoofd te leren. Slim of lui? Ik weet het niet, maar de bevolking maakt er dankbaar gebruik van en we kijken hoe een handje vol mensen driftig om de rollen loopt.

Via een steegje aan de zijkant verlaten we het complex en komen een oud mannetje tegen dat ons een stapel ansichtkaartjes onder de neus drukt, met een papiertje dat in het Engels uitlegt dat hij zijn vrouw en kinderen verloren heeft en geld nodig heeft. Hij wil ons een paar kaarten verkopen. Ze zijn al voorzien van een postzegel en we vinden het wel een leuk aandenken. We maken een keuze en geven de man een paar dollar waar hij erg dankbaar voor is.

We hadden het plan om het nationaal natuurhistorisch museum te bezoeken, maar deze bleek bij aankomst op dinsdag gesloten te zijn. Als nieuwe bestemming gaan we het winterpaleis van Boght Kahn te bezoeken. Het ligt een flink eind uit het centrum maar de binnenstad van Ulaanbaatar is zo klein dat we toch besluiten om te gaan lopen.

Onderweg komen we langs het parlementsgebouw, een imposant en nieuw gebouw met een enorm plein er voor. Boven aan de trap aan de voorkant is een enorm standbeeld van Chingis Kahn te zien. Blijkbaar zijn er hier nog meer Mongolen te gast, want er worden een hoop foto’s van gemaakt. Als we verder lopen richting het zomerpaleis worden we vergezeld door een irritante bedelaar die ons niet met rust wil laten. Het kost wat moeite om hem te negeren, maar na een halve kilometer geeft ie het toch op en slaat een andere weg in. Een kilometertje verder komen we bij het winterpaleis, maar het is er uitgestorven en we vinden geen open hek. Na een omtrekkende beweging blijkt de ingang aan de andere kant te zitten.

We zijn aanvankelijk de enige bezoekers en het is er dus heerlijk stil en we kunnen alles op ons gemak bekijken. Het complex is niet echt groot, er staan wat tempeltjes, sommige formaatje tuinhuis, andere formaat villa. In de tempels worden oude Boeddhabeelden en tapijten tentoongesteld. De gebouwen worden langzamerhand gerestaureerd en dat is ook wel nodig. De rondleiding eindigt in het huis (het zomerpaleis) zelf waar het aangenaam warm is. Hier staan nog wat objecten die destijds van de koningin waren. Marc en Kim hadden in de Lonely Planet gelezen dat er een hele verzameling ‘stuffed animals’ zou zijn, vertaald: een verzameling pluche knuffeldieren. Het bleken echter opgezette dieren te zijn. Het is me niet helemaal duidelijk waarom die beesten hier stonden, maar het was wel een mooie verzameling. Eens wat anders dan die saaie Boeddha beelden. We sjokken weer terug naar het centrum met het gevoel dat we niet echt wat gezien hebben. Ook zijn er geen foto’s want dat kostte nog eens vijf euro extra om daar toestemming voor te krijgen.

Het plan is er om een internetcafé op te zoeken, aangezien onze mobieltjes het hier niet doen en we toch even het thuisfront willen berichten. We vinden echter niks in de buurt, en Kim kan niet veel verder meer lopen. Een logisch gevolg is dat we even naar een kroeg gaan. Op advies van de Lonely Planet gaan we naar het Kahn Brau Cafe. Het is best een goed ingericht en moderne kroeg. Kahn Brau is ook nog eens prima bier. Op weg naar een restaurant om iets te eten vinden we toch nog een internetcafé en dus berichten we het thuisfront nog even, ook kijken we of er nog iets schokkends is gebeurd in de wereld.


Er is niets schokkends gebeurd dus kunnen we rustig gaan eten. In één van de vele restaurantjes gaan we naar binnen en we worden in een donker hoekje gezet. Even later stoot de serveerster Kim haar biertje om. Zonder iets te zeggen komt er iemand de vloer dweilen. De serveerster verschuilt zich achter de bar omdat haar rokje nat is. Een andere serveerster heeft inmiddels een vruchtensapje gebracht en vertrekt met een korte “sorry”. Heel apart allemaal, niemand had om vruchtensap gevraagd, maar we vinden het ook wel prima. We laten ons het eten goed smaken en kijken nog wat TV als we terug in het guesthouse zijn.