Onderweg
Dag 15, zondag 24 december
Gisteravond hadden we om een extra deken gevraagd omdat het nogal koud was de vorige nacht. Deze ochtend is het echter weer ontzettend warm. We hebben weer een hele dag in de trein voor ons. We lezen, schrijven, slapen, eten en drinken. Zodra het landschap weer veranderd vergapen we ons aan het natuurschoon of aan de aparte dorpjes met de kleine gekleurde huisjes. Één taak hadden we nog vandaag: roebels zien te krijgen.
Meteen bij de eerste stop is het alweer zover: de handelaren in de trein hangen uit het raam om hun waar te verkopen. Op de wat grotere stations komen hier ontzettend veel mensen op af. Binnen de paar minuten die we stil staan, wisselen tientallen jassen, kleden, kruiden broeken etc. van hand. Zelfs als de trein al begint te rijden worden er nog deals gesloten vanuit de deuren (filmpje). Na een paar keer toeteren gaat het weer verder naar het volgende station, waar het hele circus opnieuw begint.
Op de eerste grote stop stappen we uit (Marinsk), hier vinden we geen pinautomaat of iets in die trend. Te ver van de trein gaan is geen optie. We fantaseren wat je zou doen als je de trein zal missen. De volgende gaat pas over een week en er is bijna niemand die engels spreekt. En de trein is echt de enige manier om je te verplaatsen hier, tenzij je geluk hebt en er een vliegveld in de buurt is.
We besluiten het in Novosibirsk nog een keer te proberen, waar de stop wat langer is. In de reisgidsen staat een kaartje waar een bank op staat, aan de overkant van het station. Marc en ik lopen er snel heen en Kim haalt nog wat te drinken. We vinden inderdaad een bank en pinnen beide 6000 roebel. We hebben zelfs nog even de tijd om een foto van het stationsgebouw te maken, dat erg imposant is.
Kim is blij dat we op tijd terug zijn en heeft iets te drinken gevonden. We eten een instant maaltijd, maar dat is geen succes. De samovar is niet helemaal op dreef en het water is te koud om de maaltijd te laten smaken, maarja we eten het toch.
In de avond drinken we nog een biertje in de restauratiewagen. Hier zijn vier vervelende jonge Mongolen die niet erg vriendelijke dingen roepen. Waarschijnlijk zijn dat ook de enige engelse woorden die ze kennenen, dus verlaten we de keet ook maar snel.