Index

Inleiding

China

Dag 0 en 1
Beijing en Keizerlijk zomerpaleis

Dag 2
Touristische trekpleisters

Dag 3
De Verboden Stad

Dag 4
Struinen door Beijing

Dag 5
Lamatempels en Pekingeend

Dag 6
Toch nog opera

Dag 7
Vertrek richting Mongolië

Mongolië

Dag 8
Aankomst in Ulaanbaatar

Dag 9
Sightseeing Ulaanbaatar

Dag 10
Uitstapje Terelj National Park

Dag 11
Nationaal historisch museum en Kahn Bräu

Dag 12
Verhuizen, Nationaal Natuur Museum en Irish pub

Dag 13
Vertrek richting Rusland

Rusland

Dag 14
Siberië en Wodka

Dag 15
Onderweg

Dag 16
Geen Kerst

Dag 17
Aankomst Moskou

Dag 18
De toerist uithangen

Dag 19
Een verlaten park

Dag 20
De terugreis

Toch nog opera

Dag 6 , vrijdag 15 december

Deze dag begint met nog een teleurstelling. Naar ons idee zijn we vroeg opgestaan (7:30) om naar de ‘muur’ te gaan. De reis er naar toe bestaat uit een stukje metro en dan nog een flink stuk in de bus. Bij het busstation aangekomen  bleek de bus om tien uur vertrokken te zijn, we waren precies een kwartier te laat. Volgens de Lonely Planet gaat deze bus de hele dag door. Maar dat was nu niet het geval. Al snel zien we andere westerlingen met een Lonely Planet wat verdwaasd om zich heen kijken. Het blijkt dat ook zij het zelfde probleem hebben: geen transport naar de muur. De informatieman van het perron wil ons inmiddels een gammel busje aanbieden. Na alle waarschuwingen die we over deze busjes hebben gelezen hebben we de man vriendelijk bedankt.

Met het nare gevoel van de gefaalde opera gisteren nog vers in onze gedachten, besluiten we dat de volgende stop het tourist information center is. Na weer een metro tocht vanaf het busstation en wat gezoek komen we in een stoffig hokje waar de man achter de balie ons naar het Beijing Grand Theatre wijst. Daar zouden we de operatijden moeten kunnen vinden. We lopen die kant op, maar vinden slechts een bank. Na enig navragen en een wandeling om de gebouwen blijkt dat we al een paar keer langs het theater waren gekomen. Het theater zelf is enorm luxe, iets wat  we bij het vorige theater niet hadden kunnen wensen. De prijs is er dan ook wel naar: 280 yuan entree per persoon. Maar aangezien we toch niet naar de muur kunnen, besluiten we om drie plaatsen te reserveren. Net op tijd, want er waren nog maar vier plaatsen vrij. De voorstelling is op dezelfde dag, wel moetten we nog zeven uur wachten.

De silk-street waar we eerder zijn geweest is vlakbij dus gaan we daar nog even shoppen. Ik koop er (met het nodige afdingen uiteraard) een muts om de koude in Mongolië te trotseren. Marc en Kim kopen nog wat voor de zusjes thuis. Het leek mij wel een goed plan om nog even naar de foreign bookstore te gaan om te kijken of er nog een Mongoolse taalgids is te vinden. In de uitgebreide Lonely Planet afdeling vinden we een Mongolian phrasebook. De uitspraak valt niet mee blijkt later. Op zoek naar een boek voor onderweg komt Marc er achter dat de Chinese censuur ook in Engelstalige boeken (niet) terugkomt. Bepaalde boeken van Tom Clancy  zijn hier niet te vinden. Waarschijnlijk omdat hij niet altijd even positief schrijft over dit wonderbaarlijke land. Kim koopt voor een vriendin nog een Chinees boek over chemie. Doelloos; maar wel lollig.

Voor de opera begint zoeken we nog een restaurantje in de buurt. Aangezien ik niet zo’n visliefhebber ben loop ik liever door als we langs een restaurant komen waar een bakfiets vol levende vissen in plastic zakken voor staat. Tot spijt van Marc en Kim, die de vis in het restaurantje waar we terecht komen wat aan de prijzige kant vinden. Toch hebben we in dit restaurantje heerlijk gegeten. Niet lang daarna is het tijd voor de opera. In de zaal aangekomen vinden we onze comfortabele plekken. Natuurlijk wisten we van te voren dat we er weinig van zouden verstaan, maar al snel wordt het duidelijk dat het hele verhaal giswerk is. Gelukkig is er ook genoeg te zien zonder dat we het snappen.

De kostuums zijn tot in het kleinste detail afgewerkt, uiteraard in oud Chinese stijl . Het stuk was verder erg sober opgezet, zonder special effects en andere poespas. De zang was wel erg goed, maar werd vaak nogal overstemd door de band. Wat eigenlijk veel interessanter is, is het gedrag van de mensen in de zaal. Blijkbaar hebben ze hier geen westerse manieren geleerd: rochelen, mobieltjes die afgaan en gewoon opgenomen worden, halverwege binnen komen of weggaan, en geschreeuw is blijkbaar heel normaal gedrag hier. Maar het boeit ons niet echt, we verstaan het stuk toch niet. Als het stuk is afgelopen, gaan we maar lopend terug naar het hotel, want alle taxi’s in de buurt van het theater zijn al bezet.